روشهای مراقبت از پا در بیماران دیابتی

 چند روز قبل به مناسبت بستری بودن یکی از اقوام نزدیک شاهرودی در بیمارستان شرکت نفت با صحنه های عجیبی روبرو شدم در بخش داخلی چندین بیمار دیابتی را مشاهده که یا یک پا و یا اصلا پا نداشتند و به علت دیابت بالا پزشک معالج مجبور به قطع پاها گرقته بوده است. در صحبت با این دوستان که در طی آن چند روز با آشنای ما رفیق شده بودند دریافتم که این اتفاق در بیماران دیابتی  اصلا دور از انتظار نیست و این بیماران دیابتی با کوچکترین غفلت در کنترل قند به چه گرفتاریهایی که دچار نمی شوند. لذا بر آن شدم که تحقیق و توصیه کارشناسان را در اینجا بیاورم.

زمانی که عوارض درگیری عصبی در پاهای این بیماران ایجاد می شود باید مراقبت‌های پا انجام شود که جلوی زخهای دیابتی گرفته شود. یکی از عوارض دیابت درگیری عروق و اعصاب پاها است که باعث می‌شود که حس پاها و خونرسانی به پاها از بین برود.

 به دنبال این عوارض و از بین رفتن عصب پاها، بیمار متوجه زخمهای ایجاد شده در آن ناحیه نخواهد شد، افزود: با پدیدار شدن زخم و متوجه نشدن بیمار، این زخمها پیشرفت کرده و عفونت به استخوان رسیده و نهایتا منجر به قطع پا در این افراد خواهد شد.

 برای اینکه این افراد دچار این عوارض نشوند توصیه می شود که مراقبت از پاها را در برنامه روزانه خود داشته باشند. مراقبت از پا در بیمار دیابتی به این شکل است که روزی یک بار پاهای خود را از زانو به پایین با آب ولرم شستشو داده و خشک کنند، مخصوصا بین انگشتان را که رطوبت باقی نماند زیرا رطوبت باعث تجمع قارچ در بین انگشتان و زخم پا می شود.

خشکی پوست خطرناک است

 پوست پای این بیماران به دلیل درگیری عصبی خشک می شود که لازم است به وسیله کرم های نرم کننده و یا روغن وازلین روزی یک بار پوست پاهای خود را مرطوب نگه دارند زیرا خشکی و ترک پوست ممکن است تبدیل به زخم شده و عفونت را به دنبال خواهد داشت.

لزوم استفاده از دمپایی در خانه

 بیمارانی بوده اند که میخ در کفششان فرو رفته و متوجه نشده‌اند و در نهایت منجر به قطع پا شده است. یکی از مهمترین توصیه‌ها به این بیماران این است که حتی در خانه هم از دمپایی استفاده کنند و کفش های خود را هم بررسی کنند. ممکن است که جسم نوک تیزی وارد پا شود و به دلیل نبود حس متوجه نشده و این عامل عفونت شود.

به دلیل اینکه این افراد از بینایی کامل برخوردار نیستند (دچار عوارض بینایی هستند) ضروری است که شخص دیگری روزانه کل پای این بیماران را بررسی کند و در صورت مشاهده کوچک ترین زخمی به پزشک اطلاع داده شود. موقعی که زخم کوچک است به راحتی و به سرعت درمان می شود و از بین می رود ولی اگر زخم عمیق شد و به استخوان رسید درمان کردن آن بسیار مشکل و در مواقعی غیرقابل ممکن خواهد بود و در مواردی منجر به قطع اندام بیمار می شود.

کفش مخصوص بیماران دیابتی

بهتر است که کفش این افراد از جنس چرم طبیعی و جادار بوده، نوک تیز و پاشنه بلند نباشد و توصیه می شود که انتخاب کفش در هنگام بعدازظهر صورت گیرد زیرا مقداری سایز پا بزرگتر است.

 مشاهده شده در مواردی فرد دیابتی به دلیل احساس سرما و یخ زدگی در پاهای خود آنها را به بخاری می‌چسباند و یا از کیسه آب داغ استفاده می کند، افزود: چون این افراد تاول زدن و یا سوختن پا را احساس نمی کنند در نتیجه پاها عفونت می‌کنند، توصیه می‌شود که در صورت احساس سرما در پا فقط از پتو برای گرم کردن آنها استفاده شود.